سفر از فرش به عرش برای همگان است

 تهنیت بادا که روز مادر است

 روز میلاد گل پیغمبر است

 تو ای هميشه غم خوارم تو ای مطرح ترين يارم

 به نام نامی مادر هميشه دوستت دارم

 مــــــــــــــــــــادر

 غم گسار جاودانی

 چشمه سار مهربانی

ای معنای انتظار یک لحظه بایست

دیوانه شدن به خاطرت کافی نیست؟

یک لحظه بایست و یک جمله بگو

تکلیف دلی که عاشقش کردی چیست؟

به جان جوشم که جویای توباشم

خسی بر موج دریای تو باشم

تمام آرزوهای منی کاش

یکی از آرزوهای تو باشم

 فاطمیه شور و غوغا میشود

درب سوزان با لگد وا میشود

فاطمیه اعظم تاریخ هاست

 فاطمیه فصل رقص میخ هاست

فاطمیه فصل بیعت با علی ست

جرم زهرا گفتن یک یا علی ست

 هرچه زیبایی و خوبی را که دلم تشنه ی اوست

 مثل گل ٬ صحبت دوست ٬ پرواز کبوتر

  می و موسیقی و مهتاب و کتاب

  کوه ٬ دریا ٬ جنگل ٬ یاس ٬ سحر

  اینها همه یک سو ٬ِ سوی دیگر

 چهره ی همچو گل تازه ی تو

 دوست دارم همه عالم را لیک

 هیچکس را نه به اندازه ی تو

 هرگز به جایی سفر نمیکنم که ندانم کجاست

 زندگی را از سر خواهم گرفت

 باور دارم زندگی زیباست

 چون زندگی من در چشمان تو پیداست

 من دلم تنگ کسی ست

  که به دل تنگی من میخندد

 باور عشق برایش سخت است 

 ای خدا باز به یاری نسیم سحری

 میشود آیا دل به دل نازک من بربندد

 ۱۳۶۸شاخه گل سرخ را

به دستان  ۲ فرشته ی آسمانی می سپارم 

تا در روز ۱۱ اردیبهشت

تقدیم به کسی  کنند  که

تک ستاره ی طالع من

به هنگام متولد شدن بود

 نوزدهمین  بهار زندگیم

 خبر به دورترین نقطه ی جهان برسد 

نخواست او به من خسته بی گمان برسد

 شکنجه بیشتر از این : که پیش چشمانت

کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد 

 و تو گله ای نکنی بغض خویش را بخوری

که هق هق تو مبادا به گوششان برسد 

 خدا کند که ..... نه..... نفرین نمیکنم 

که مبادا به او که عاشق او بوده ام زیان برسد

چه دشوار جدایی دیدن از یار

غم بی اعتنایی دیدن از یار 

یه روز عاشق میشی میفهمی آخر

چه سخت بی وفایی دیدن از یار

 در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع

 شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

 روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست

 بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

 در میان آب و آتش همچنان سر گرم توست

 این دل زار و نزار اشک بارانم چو شمع

 در شب هجران مرا پروانه ی وصلی فرست

 ور نه از دردت بسوزانم جهانی را چو شمع

 سر فرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین

تا منور گردد ایوانم ز دیدارت چو شمع

کی مهربونیتو گرفت؟

کی دستای عزیزتو تبر برای ساقه کرد؟

 کینه رو کی یاد تو داد؟ تو هم شدی مثل همه؟

از تن گرم عاشقت کی ساخته یه مجسمه؟

نمیشه باورم تویی.....نه.....اینکه چشمای تو نیست

تو طاقتت نبود  منو ببینی با چشمای خیس

 قد تمومه درد من تو داشتی کهنه مرحمی

یه روز بودی مرگ غمم حالا تولد غمی